Marco Te Brömmelstroet als Professor in Urban Mobility Futures en Academic director of Lab of Thought schreef op LinkedIn vandaag:
‘We doden elkaar vaker dan 1x per dag, vooral met motorvoertuigen. En sommige ouderen vallen van hun fiets’. Dat had ook de krantenkop kunnen, of misschien wel moeten zijn. Kijk even mee:
Stel je voor: een koffiezetapparaat waarbij elke dag 2 mensen elkaar per ongeluk doden. We zouden niet praten over beschermingsmiddelen, lessen voor kinderen of de inrichting van de keuken. Het apparaat zou per direct uit de handel worden genomen.
Maar in het verkeer accepteren we dit schijnbaar wél.
Elk jaar verschijnen de cijfers over verkeersdoden. En elk jaar gaat het debat vooral over wie er slachtoffer zijn; vaak fietsers. Maar daarmee missen we de kern. We gooien namelijk twee totaal verschillende dingen op één hoop:
🔹 Mensen die vallen
🔹 Mensen die worden aangereden door anderen
Ja, mensen vallen. Dat gebeurt massaal: thuis, op straat, tijdens sport (19 doden per dag). En ja, dat gebeurt dus ook op de fiets (maar 1x per 5 dagen). Dat is tragisch, maar niet vreemd in een land waar zoveel (en steeds oudere) mensen steeds meer en vaker fietsen. De gezondheidsbaten hiervan zijn overigens nog steeds vele malen groter dan het gevaar.
Maar dat alles is iets fundamenteel anders dan dit:
👉 Mensen die elkaar verwonden of doden in het verkeer.
En dat gebeurt niet incidenteel. Dat gebeurt structureel. Zo’n 60 tot 70 keer per dag. Elke dag weer! En dat is geen natuurverschijnsel. Dat is een systeem.
Een systeem waarin: snelheid en massa ongelijk verdeeld zijn, risico’s door de één aan de ander worden opgelegd, “ongelukken” vaak voorspelbaar zijn
menselijk falen wordt aangewezen, maar meegenomen zou moeten worden in het ontwerp.
In elk ander domein zouden we dit onacceptabel vinden. Maar in verkeer hebben we het genormaliseerd:
🙁 omdat iedereen meedoet en mee moet.
🙁 omdat verantwoordelijkheid verspreid is
🙁 omdat we het nut van mobiliteit zwaar laten wegen
En dus praten we ieder jaar liever over slachtoffers dan over oorzaken. Maar zolang we dat blijven doen richten we ons op gedrag van kwetsbaren
in plaats van op het verminderen van gevaar en blijven echte oplossingen uit
Misschien moeten we het debat omdraaien.
Niet: “wie sterft er?”
Maar: “waardoor (en door wie) gebeurt het?”
Want het echte probleem is niet dat mensen vallen. Het probleem is dat we een mobiliteitssysteem hebben waarin mensen elkaar dagelijks aanrijden.
En dat zouden we nergens anders accepteren.
Waarom hier wel?